ไปเผาศพครูเก่าสวนกุหลาบ

วันนี้ไปงานพระราชทานเพลิงศพ อดีตอาจารย์สมัยเรียนที่สวนกุหลาบ อาจารย์วิฑูรย์ บุญวานิช
ท่านเรียนมัธยมที่สวนกุหลาบ จบปริญญาตรีแล้วก็มาสอนที่สวนกุหลาบแห่งเดียว ท่านไม่มีครอบครัว ไม่มีลูก แต่ผมรู้ว่าท่านมีแต่ลูกศิษย์นับพันๆ คน

ท่านสอนตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๗ ถึง ๒๕๔๑ (จากเสียงอ่านประวัติ) รวมท่านสอนอยู่ ๓๔ ปี ผมเรียนกลศาสตร์กับท่านราว พ.ศ. ๒๕๑๘ ตอน ม.ศ. ๕ ละมัง
รุ่นผมไปหลายคน แต่งานนี้ก็ดูๆ มีแต่ชาวศิษย์เก่าสวนกุหลาบไปกันหลายร้อยคน วัยอายุแยะกันเป็นส่วนมาก

คุยกับเพื่อนรุ่นผมที่มา เรายังจำประโยคตลกที่ครูชอบพูดถึงบ่อยๆ ให้พวกเราฟัง .. "โลลิต้า"

งานนี้ดอกไม้ที่จัดมีแต่ ชมพู ฟ้า และก็มีขาว แซม สมเป็นงานของชาวสวนกุหลาบเต็มตัวอย่างครู
ผมไปนั่งในงาน ส่งใจถึงครู ขอให้ครูอนุโมทนาบุญที่ผมทำมาทั้งหลายด้วย ขอให้ครูไปสู่สุคติ จากนั้นก็นั่งปลงกัมมัฏฐานไป

ขอบคุณรุ่นพี่ที่เป็นหมอ และช่วยดูแลครูของพวกเราจนสุดความสามารถ

 

งานวันเกิดหลวงปู่บุญมา ที่ชัยภูมิ

ตอนเช้าวันที่ ๕ เมษายน มีตักบาตรหลวงพ่อ พระเถระ และพระภิกษุ สามเณร

ตอนสาย ชาวบ้านจัดขบวนช้างแห่พระเปรียญ ๙ ประโยคของจังหวัด รอบมหาวิทยาลัยสงฆ์ ชัยภูมิ

http://youtu.be/TlvWqkRc004

http://youtu.be/9x8N9Q5x_ws

Highway no. 1 in northern Thailand

I drive round-trip between Bangkok and Lamphun and Chiang Mai on a monthly basis, mostly using highway no. 1. These pictures were taken around Lampang on the return trip back to Bangkok last week by my wife, . It is a dry season now and leaves of most trees are brown or brownish green. One plus thing for this dry season is that we see a lot of yellow or bright orange color flowers on a lot of trees planted along the road side. We saw a lot of burning bush fires along the road as well as nearby forest fires. I enjoy driving quietly, meditating along the way.

Condition of the road is quite fine, except around Kamphaengphet, where there are lots of damaged surface and repair work going on. I wished higher politicians in Bangkok used highways regularly like us normal people do, instead of just flying around, so they realize how bad some sections of the highway are badly in need of repair.

จันทร์ลอยฟ้า

วันนี้ไปเจอกระดาษจดเนื้อเพลงลายมือของคุณแม่ผม คุณแม่ผมชอบฟังเพลง เพลงแรกบนกระดาษปึกนั้นคือ จันทร์ลอยฟ้า

ผมไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน แม้อายุจะเลยกึ่งศตวรรษมาแล้ว เดาว่าเพลงนี้คงอายุไล่เลี่ยกับผม

ขอลอกเนื้อเพลงไว้ที่นี่


จันทร์ลอยฟ้า (ในลครเรื่อง ธนูทอง)

จันทร์เอ๋ยจันทรา   ลอยเวหา กลางนภาผ่อง
แสงนวลส่อง เรืองรอง พร่างพื้นปฐพี
โสมลอยเด่น แสงเพ็ญ ทั่วธรณี
ปลอบฤดี กระต่ายน้อย ให้หงอยคลาย
เพียงเห็นเพ็ญจันทร์ ลอยเฉิดฉัน กลางนภาลัย
โถเจ้ากระต่าย ลืมตาย สดชื่นตื้นตัน
น้ำใจกระต่าย คิดหมาย เพียงรัศมีจันทร์
ใช่หมายมั่น จะกระสัน เอื้อมโอบดวง
ใยหนอจันทร์เพ็ญ ลอยดวงเด่น เห็นกลางสรวง
แย้มลอยล่วง เต็มดวง ไม่ทุกค่ำคืน
แสงจันทร์เจ้า เย้าใจ กระต่ายชื่น
แต่ถึงคืน ข้างแรมไซร้ กระต่ายตรม

ส่วนเสียงร้อง ที่ไพเราะมาก ของคุณ ฉลอง สิมะเสถียร มีที่นี่
https://youtu.be/johjT5kxhr8

last update: October 2, 2017, to give a new link

ปีแห่งความเปลี่ยนแปลงของโลก พ.ศ. ๒๕๕๗

ทำไมนะ แต่ละปีมันหนวกหูเสียงปะทัดและพลุขึ้นทุกปี เวลาเที่ยงคืนวันปีใหม่

ปีนี้ มีผู้เตือนว่า ๒๕๕๗ หรือ 2014 เป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลงของโลก
และคนไทยก็เชื่อกันว่า คงจะเป็นปีเปลี่ยนแปลงของประเทศไทยด้วย (ในทางที่ดีขึ้น)

ก็คงต้องดูเหตุการณ์อย่างมีสติ
เหตุการณ์อะไรๆ คงไม่สวยงามเหมือนกลีบกุหลายไปหมด

ชีวิตเราก็คงมีเรื่องต้องเรียนรู้ต่อไป ตามที่ตั้งใจ และก็ต้องทำงานหนักพอสมควร แต่ว่าทำด้วยความสุข พร้อมทั้งสติ และโดยมีปัญญา

By the way, these pictures were taken a couple of weeks ago at QSBT (The Queen Sirikit Botanical Garden, near Mae Rim, Chiang Mai)

ปีเก่ากำลังจะผ่าน ปีใหม่กำลังจะมา

ความจริง เวลาก็ผันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ต่อเนื่องไปไม่หยุด เรื่องของวัน เดือน ปี เป็นเรื่องสมมุติ
วันหนึ่งผ่านไป เพราะโลกหมุนรับแสงแดดไปรอบๆ

คนส่วนมากก็หลงดีใจคิดว่า วันนี้จะขึ้นปีใหม่แล้ว จุดประทัดกันปุงปัง เลี้ยงฉลองกันใหญ่ บางคนก็เมาเหล้า ไม่ได้สติ บั่นทอนสุขภาพตนเอง ผลาญเงินในกระเป๋า วันนี้วันสิ้นปี มันก็ไม่ต่างอะไรกับวันก่อนๆ

แต่หากจะถือสมมุติว่า เวลาขยับไปข้างหน้าอีกหน่อย ก็ควรหันกลับคิดว่า
อนิจจา ใกล้วันมรณาเข้าไปอีกหน่อยหรือเปล่า ถ้้าอย่างนั้น วันนี้ จะต้องรีบมีสติ และก็ทำอะไรๆ ให้เสร็จเสีย เพราะกาลเวลาไม่หยุดรอคน

ต้องตั้งใจ ทำตามความตั้งใจเสีย

แวะเที่ยว โครงการหลวง ดอยอ่างขาง (๓)

รูปอีกส่วนหนึ่ง

แวะเที่ยว โครงการหลวง ดอยอ่างขาง (๒)

ชมภาพต่อไป

(Royal Project Doi Ang Khang)

แวะเที่ยว โครงการหลวง ดอยอ่างขาง (๑)

ชมภาพเลยแล้วกัน
เราไปต้นเดือน ธันวาคม ดอกไม้ยังบานไม่เต็มที่ โดยเฉพาะพวกซากุระ ดอกท้อ อะไรพวกนี้ เพิ่งรู้ว่า จะให้ดีต้องไปใกล้ๆ ปีใหม่

แวะ บ้านขอบด้ง ดอยอ่างขาง

ไม่ไกลจากฐานปฏิบัติการบ้านนอแล ชายแดนไทย พม่า ย้อนมาหน่อยเดียว สักกิโลหนึ่ง ก็ถึงทางแยกไปขอบด้ง เราเลยแวะไปดู

ทางเข้าเป็นทางคอนกรีตเสียด้วย แต่แคบพอรถสวนกันได้พอดี บ้านเรือนปลูกอยู่ตรงที่ลาดเอียงบนยอดเขา เด็กน้อยที่เข้ามาอาสาเป็นไกด์ให้เรา คุยด้วย บอกว่าเขาเป็นชาวมูเซอร์ดำ เด็กชาวเขารุ่นนี้พูดไทยกลางชัดมาก อีกหน่อย ชาวเขารุ่นคนที่พูดไทยกลางไม่ชัดคงหมดไป

หลายบ้านที่ติดกับถนนมีปิ๊คอัพด้วยนะ จอดซ่อนอยู่ในเพิง มีผ้าปิดท้ายเพิงด้วย คล้ายเป็นโรงรถของชาวเรา ดูเหมือนว่าจะเป็นพาหนะใช้งานที่สำคัญในอาชีพของเขา ขนส่งผลผลิต
ชาวเขาบางส่วนเอาหญ้ามาย้อมสีถักเป็นกำไลและเครื่องใช้ต่างๆ

แวะชม ฐานปฏิบัติการบ้านนอแล ชายแดนไทย-พม่า ดอยอ่างขาง

ขึ้นไปด้านบนจากโครงการหลวงดอยอ่างขาง เลยสถานีอุตุนิยมไปอีกหลายกิโลเมตร ไปสุดชายแดนที่ยอดเขามีหน่วยทหารรักษาการชายแดนตั้งอยู่ เป็นทหารม้า มีป้ายบอกว่า ฐานปฏิบัติการบ้านนอแล
เราขออนุญาตยามรักษาการเอารถขึ้นไปจอดบนฐาน มีลานจอด ฮ. ด้วย
เลยฐานไปหน่อยเดียวมีป้ายสุดเขตประเทศไทย และมีรั้วลวดหนาม ไกลออกไปมีฐานของทหารพม่าตั้งอยู่ และบนเนินเขาถัดไปก็มีฐานทหารพม่าตั้งประจัญอยู่ ปักเสาธงพม่าสูงลิ่ว วันที่เราไปทหารไทยเราเลยเปลี่ยนเสาธงเป็นเสาสเตนเลส เอาให้สูงมั่ง

หน้าค่ายทหาร มีขาวเขามาขายของเยอะแยะ